MALLI

Inxhi Aliçka

Nuk është mall nga ai që preket,

Që shihet e ndjehet me dorë a me buzë

Nuk është send që vishet e ngjishet

Të rri ngushtë a gjatë, a lirshëm të rri

Eshtë dicka që nuk ka gjatësi, as vlerë

Një yll vezullues, një hënë që nuk e kalon detin

Eshtë hingëllima e një kali që ndjehet vec nga ai…

Nuk ka peshë që matet me kilogramë a me ton

Nuk është gjë që lëviz, nuk e sheh nga shkon

Por peshën e njeriut mbart mbi kurriz

Deri sa përkulet më shumë se në gjunjë…

Ai, në sy ka fytyrën e një tjetri, si pikturë të gjallë

Në zemër ka më shume rrahje, sa dyfishi i saj

Çuditem si nuk bie njeriu nga malli…

Të rrëzohet, të mbesë, ashtu, shtrirë përdhe

Të mos ia dëgjojë njeri frymën, t’i mbytet halli

Ndoshta për një rresht, pse jo për një ze….

Për një fishkëllimë të erës mbi lisa

Për një bilbil që këndon në të gdhirë dita

Për fytyrën e dashurisë të lëmuar si prilli,

Për duart, për trupin, për buzët dhe sytë

Për rrethimin tim nga krahët e tu prej mallit

Do desha me peshën e kësaj nate, të të mbys!

Të të mbys e ringjall, të ringjall e të t’mbys

Të pi një oqean, e të mos më duket një pikë

Ta kem hapin një milje, njëmije hapa t’i bej

Ta kem syrin sa dielli, në ëndrrën tënde të hyj

Ta hap derën pa zhurmë, të pazgjuar të t’gjejë

Pastaj, eh pastaj moj e mira ime mirësi

Të të fshi lotët, të marr udhën…

Së mbrapshti…

S’do mund të kthehem më…….

Jo…! Do ishte çmenduri…

Poezi nga Aurora Allushaj… 

Vlores

Të lashë Vlorë,

e bashkë me ty lashë kujtimet e mia.

Ika,

ishte ditë dimri,

dhe deti mu zemërua si kurrëherë.

Në valixhen time të vjetër mora gjithçka,

mora pak nga krenaria jote,

mora ngjyrën blu të detit,

mora aromë limoni.

Ika Vlora ime,